Χρῆστος Κατσέας

Ξανά! Μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ λαοῦ, ὁ μέγας γύψος τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς ἑτοιμάζεται —μὲ κάθε ἐπισημότητα μάλιστα!— νὰ περιβάλει τὴ «Δημοκρατία» μας, εἰς τὸ ὄνομα τῆς «σταθερότητας»! Ξανὰ ὁ Φόβος, —τὸ ἀγαπημένο στήριγμα τοῦ κάθε ἀδίστακτου— κραδαίνεται ὡς σημαία· καὶ τὸν ἐπικαλοῦνται ἐτούτη τὴ φορὰ ὄχι γιὰ νὰ προφυλάξουν, μὰ γιὰ νὰ νομιμοποιήσουν τὴν παραβίαση. Ὄχι τὴ Δημοκρατία νὰ ἐνισχύσουν, μὰ τὴν κομματικὴ συνουσία νὰ κρύψουν!

Δύο χρόνια πρὶν ἀκόμη στηθοῦν οἱ κάλπες, προαναγγέλλεται διπλῆ ἀναμέτρηση. Ὄχι γιὰ νὰ δοθεῖ χῶρος στὴν ἔκφραση τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ γιὰ νὰ στενέψει ὁ διάδρομος τῆς ἐπιλογῆς του! Ἡ Νέα Δημοκρατία, ἐλλείψει δυναμικῆς, μετρᾶ ἤδη τὶς «σωσίβιες» δυνάμεις τοῦ ΠΑ.ΣΟ.Κ.· κι ἐνῷ στὰ μικρόφωνα κορδώνεται πὼς θὰ «ἐπανέλθει αὐτοδύναμη» στὸν δεύτερο γῦρο, στὰ ἐνδότερα τῆς Πειραιῶς συγκεχυμένα δρομολογοῦνται οἱ ἐπαφὲς γιὰ τὸν πρασινογάλαζο συνεταιρισμὸ τῆς ἐξουσίας.

Ἐδῶ δὲν ἔχουμε ἁπλῶς προδοσία τῶν ἐξαγγελιῶν —ἔχουμε καθαρόαιμη, μεθοδευμένη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ! Τὸ παλιὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ. τοῦ συνδικαλιστικοῦ ἐφησυχασμοῦ καὶ τῶν κομματικῶν διορισμῶν ξανανθίζει —σὲ μιὰ προσομοίωση «ἐθνικῆς εὐθύνης», ὅπου ὅλοι μοιράζονται τὰ πόστα καὶ τὴν καρέκλα, ἀφήνοντας τὸν λαὸ νὰ παριστάνει τὸν πολίτη!

Ὁ κ. Λαζαρίδης, κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ κυβερνῶντος κόμματος, μὲ τὴν ἀνέξοδη φλυαρία ποὺ ἁρμόζει σὲ ἕναν τηλεοπτικὸ ὑπάλληλο —κι ὄχι σὲ ἄνδρα δημόσιου βίου— κάλεσε τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ. νὰ ἀποδεχτεῖ τὸν ἐναγκαλισμό, ἀλλιῶς νὰ «ἀναλάβει τὴν εὐθύνη τῆς ἀκυβερνησίας»! Τίποτα δὲν ἀποτυπώνει τόσο ἀνάγλυφα τὸ καθεστωτικὸ ἦθος αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων: δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει ἡ λαϊκὴ βούληση, παρὰ μονάχα ἡ διατήρηση τῆς «τάξεως πραγμάτων» — δηλαδὴ τῆς τσέπης, τῶν μηχανισμῶν, τῆς κυκλοφορίας τοῦ νομίσματος πρὸς τὶς ἴδιες τσέπες!

Καὶ δὲν σταματοῦν ἐκεῖ. Ξάφνου, ἐμφανίζονται ἐξαγγελίες: αὐξήσεις στοὺς μισθοὺς τῶν στρατιωτικῶν, ἐπιδόματα, θεαματικὲς «μεταρρυθμίσεις»… Ὅ,τι δὲν ἔγινε γιὰ χρόνια, προτείνεται τώρα μὲ ὕφος «γενναιοδωρίας». Καὶ γιατί; Ἐπειδὴ τὰ ποσοστὰ πέφτουν! Ἐπειδὴ οἱ μετρήσεις δὲν βγαίνουν! Ἐπειδὴ τὸ σύστημα τρίζει καὶ πρέπει νὰ φτιασιδωθεῖ —νὰ παραμυθιαστεὶ ὁ λαός, ὅπως τόσες φορὲς ἔγινε πρίν.

Καί, γιὰ νὰ μὴν ξεχνιόμαστε, ἀποσύρεται —ἐπί τέλους!— τὸ κράτος ἀπὸ τὶς ἔνδικες διαδικασίες κατὰ τῶν συγγενῶν των θυμάτων σὲ Μάνδρα, Μάτι καὶ Τέμπη. Καὶ γιατί τώρα; Μήπως ξύπνησε τὸ κράτος; Ὄχι! Μήπως ἔνιωσε ΕΥΘΥΝΗ; Οὔτε κατὰ διάνοια! Ξύπνησε μόνο ἡ ἀνάγκη γιὰ ψηφοθηρία! Καὶ ἡ ἀπόσυρση τῆς προσφυγῆς παρουσιάζεται —μὲ καμαρωτὸ ὕφος!— ὡς «πράξη ἠθικῆς ἀποκατάστασης». Ἂν δὲν ἦταν τραγωδία, θὰ ἦταν ὄνειδος γελοιογραφίας.

Ἀλλὰ ἡ κορύφωση εἶναι ἀλλοῦ: ἀκούγονται ἤδη —μὲ τὸν βούρδουλα τῆς δημοσιογραφικῆς ἐντολῆς— τὰ σενάρια περὶ μετάβασης τοῦ Πρωθυπουργοῦ στὶς Βρυξέλλες! Δηλαδή, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἑτοιμάζεται ἡ φυγὴ ἑνὸς Πρωθυπουργοῦ ποὺ ὁδήγησε τὴ χώρα σὲ θεσμικὴ κατάπτωση καὶ ὑποτιθέμενη ἀνανέωση… γιὰ νὰ ἀφήσει πίσω του συντρίμμια, καὶ νὰ μεταπηδήσει, σὰν λαμπρὸς εὐπατρίδης, σὲ «εὐρωπαϊκὸ ἀξίωμα». Τό ’χουμε ξαναδεῖ τὸ ἔργο. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα: μόνιμη ἀκυβερνησία μὲ πρόσχημα τὴ «μεταβατικότητα», μόνιμη δημαγωγία μὲ πρόσχημα τὴ «σοβαρότητα».

Ποῦ εἶναι, λοιπόν, ἡ λαϊκὴ βούληση; Ποῦ ἡ εὐθύνη τῆς «Δημοκρατίας»; Ποῦ τὸ Δίκαιο, τὸ Ἐθνικό, τὸ Ἀληθινό; Ἀφανισμένα! Θυσιασμένα στὸν βωμὸ τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας. Στὴ «δημοκρατία» —«ἂν ὑποτεθεῖ πὼς ζοῦμε σ’ αὐτὴν»— τὸ ζητούμενο δὲν εἶναι ἡ ἀριθμητικὴ ἐπάρκεια τοῦ ἐκλογικοῦ ἀποτελέσματος. Τὸ ζητούμενο εἶναι ἡ ἠθικὴ νομιμοποίηση τῆς ἐξουσίας. Ὅταν αὐτὴ δίνεται ἐκβιαστικά, μὲ ἐκλογές-καρικατοῦρες, μὲ συμμαχίες-παζάρια καὶ μὲ παροχές-δολώματα, τότε ἔχουμε ΝΕΟ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ —καμουφλαρισμένο μὲ τὰ κουρέλια τῆς μεταπολιτευτικῆς κοινοτοπίας.

Μὴν ἀπατᾶσθε! Οἱ διπλὲς ἐκλογὲς δὲν εἶναι προϊὸν στρατηγικῆς, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα συστημικοῦ πανικοῦ. Εἶναι ἡ ἐναγώνια ἀπόπειρα τοῦ καθεστῶτος νὰ σώσει τὸ σαρκίο του. Κι ὅταν οἱ κάλπες στήνονται ὄχι γιὰ νὰ δώσουν διέξοδο, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπιβάλλουν ἀδιέξοδο —τότε ἔχουμε δημοκρατία τυπική, ἐλεγχόμενη, περιορισμένη —ὄχι πιὰ λαϊκή.

Νὰ μὴν ξεγελαστεῖτε! Ἡ κρίση δὲν εἶναι ἀριθμητική. Εἶναι πολιτική, ἀξιακὴ καὶ ἠθική. Καὶ μόνο ἕνας λαὸς ἐγρήγορσης, μὲ ἐλεύθερη βούληση καὶ καθαρὴ ὅραση, μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει μέσα στὴ βρῶμα αὐτῆς τῆς φάρσας.