Χρῆστος Κατσέας

Κατέβηκε στὴν Ἀργολίδα ἡ κ. Μενδώνη —ὄχι ἀπ’ τὸ ἅρμα τῆς Ἀθηνᾶς, μὰ ἀπ’ τὴν ἀλαζονεία τῆς ἐξουσίας. Καὶ φρύαξε —λέει— μὲ τὸ ρημαγμένο κτίριο τῆς Ἐφορείας Ἀρχαιοτήτων. Θύμωσε. Ἀγανάκτησε. Ἐξεμάνη!

Κι ὅλα τοῦτα —ὦ τοῦ θαύματος!— μπροστὰ σὲ κάμερες. Γιὰ νὰ φανεῖ «ἀδέκαστη». Νὰ πουλήσει εἰκόνα εὐθύνης. Νὰ δώσει ρεπορτὰζ στὰ δελτία, φωνάζοντας στὴν ὑπάλληλο, ποὺ στάθηκε ἀκίνητη, ντροπιασμένη, σὰν μαθητούδι μπροστὰ σὲ θεατρίνα διευθύντρια. Καὶ τὴν «ξέσκισε» ἡ Ὑπουργός —ἐπειδή, λέει, τὴν πονάει ὁ Πολιτισμός!

Κ’ ἐδῶ ἀρχίζεις νὰ γελᾶς!…

Γιατί δὲν τὴν πονάει ὅταν μοιράζει ἑκατομμύρια σὲ ἐργολάβους καὶ ἡμέτερους; Ὅταν στήνονται ἐγκαίνια σὰν γαμήλια δεξίωση —μὲ catering, drone καὶ λογότυπα— τότε δὲν ὑπάρχει πρόβλημα γιὰ τὴν εἰκόνα τοῦ κράτους; Ὅταν ρημάζουν ἀρχαῖα, μετακινοῦνται μνημεῖα γιὰ νὰ περάσει ὁ «ἐπενδυτής», τότε δὲν τσαλακώνεται ὁ πολιτισμός;

Τί φωνάζεις, κυρὰ Ὑπουργέ, σὲ μιὰ προϊσταμένη πού ’χεῖ μῆνες νὰ δεῖ συντήρηση καὶ κρατικὸ ἐνδιαφέρον; Ποῦ ἤσουνα πρὶν τὸ κτίριο γίνει ἐρείπιο; Ποῦ ἤσουνα ὅταν κοβόταν τὰ κονδύλια καὶ παγώνανε ἔργα στὶς ἐφορεῖες, γιὰ νὰ περισσέψουν λεφτὰ γιὰ «ἐθνικὰ πάρτυ πολιτισμοῦ»; Τὰ ἑκατομμύρια ἔχουν πάει ἐκεῖ ποὺ πᾶνε καὶ τὰ δικά σας! Δικοί σας εἶναι!

Δὲν εἶναι θέμα ἂν ἔφταιγε ἡ προϊσταμένη —κι ἂν ναί, ἡ τιμωρία ἔχει τρόπους, ἔχει ὄργανα, ἔχει κανονισμούς. Ὄχι ξεφωνητὰ μπρὸς στοὺς φακούς, ὄχι διαπόμπευση! Ἔτσι δὲν διοικεῖς —ἐξευτελίζεις! Ἔτσι δὲν κάνεις παρατήρηση —καταπατεῖς.

Ὑποκρίνεσαι! Γιατί ἔχεις στήσει τὸ ὑπουργεῖο σὰν βιτρίνα —ἔργα, ἐκδηλώσεις, σερμπέτια! Ἀλλὰ πίσω ἀπ’ τὶς κουρτίνες —φθορά, ἐγκατάλειψη, κακοπληρωμένοι ὑπάλληλοι, καὶ σιωπή. Κι ὅταν τὸ σάπιο ξεπροβάλλει —τότε θυμᾶσαι τὴν αὐστηρότητα! Τὴν τάξη! Τὸν πολιτισμό!

Ὄχι, κυρία Μενδώνη. Δὲν σὲ πνίγει ἡ εὐθύνη —σὲ καίει ἡ εἰκόνα σου.

Καὶ ξεσπᾶς στοὺς ἀδύναμους —γιατί ἐκεῖ τελειώνει ἡ ἐξουσία σου. Δὲν φωνάζεις στοὺς ἐργολάβους ποὺ κωλυσιεργοῦν. Οὔτε στοὺς γραφιᾶδες τῶν κονδυλίων ποὺ μοιράζουν κατὰ τὸ δοκοῦν. Μόνο στὴν (κατὰ περίπτωση) ὑπάλληλο, γιὰ νὰ γράψει ἡ κάμερα τὴν «ὀργὴ τῆς Ὑπουργοῦ» —νὰ φανεῖς αὐστηρή, ὑπεύθυνη τοῦ Ὑπουργείου!

Δὲν ὑπάρχει ἀρχὴ χωρὶς σεμνότητα! Δὲν ὑπάρχει ἐξουσία χωρὶς μέτρο. Κι ἂν δὲν τό ’χεῖ αὐτὸ ἡ κ. Μενδώνη, καλύτερα νὰ σιωπήσει, νὰ πάψει νὰ παριστάνει τὴν Κασσάνδρα τοῦ Πολιτισμοῦ —καὶ νὰ διαβάσει κάναν Καρυωτάκη— νὰ μάθει πῶς μιλοῦν οἱ ἄνθρωποι τῆς Παιδείας καὶ πὼς τοὺς Φτύνει κατάμουτρα!

Ἂν αὐτὸ εἶναι τὸ ἦθος τῆς «Νέας Διακυβέρνησης» —νὰ ξεσποῦν πάνω στὸν ἀδύναμο, γιὰ νὰ φανεῖ ὁ «ἡγέτης» στοὺς φακοὺς— τότε ναί, νὰ τὴ χαίρεστε! Πολιτισμὸς τοῦ ἐξευτελισμοῦ, διοίκηση τοῦ σκηνοθετημένου αὐταρχισμοῦ.

Κατέβα ἀπ’ τὸ βάθρο, κυρία Ὑπουργέ. Καὶ πήγαινε μάθε πῶς μιλάει κανεὶς σ’ ἄνθρωπο.