Χρῆστος Κατσέας

Ἂς ἀρχίσουμε ἀπὸ τὸ θεμελιῶδες: τὸν πρωταρχικὸ σκοπὸ τοῦ κράτους! Ὄχι ἐκεῖνον ποὺ προτάσσουν οἱ λογοκόποι ἐπὶ σκηνῆς, ἀλλὰ τὸν πραγματικὸν, ὅπως ἐφαρμόζεται στὴν πράξη. Διότι, ἂν ὁ σκοπὸς τοῦ κράτους ἦταν ἡ προστασία τῆς δημόσιας ὑγείας, κανὲνα κυβερνητικὸ στέλεχος δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ μιλᾷ γιὰ «ἀπόλυτη προσήλωση» σὲ μιὰ πολιτικὴ ποὺ καταστρέφει τὸ Ε.Σ.Υ.! Ἄλλως, τί σημαίνει «στοχοπροσήλωσις»; Σημαίνει τὴν συστηματικὴ διάλυση τοῦ δημόσιου τομέα τῆς ὑγείας, τὴν ὑποχρηματοδότηση, τὴν ἐξουθένωση καὶ περιθωριοποίηση τῶν ὑγειονομικῶν, ὥστε νὰ ἐξαναγκασθεῖ ὁ πολίτης νὰ στραφεῖ στὴν ἰδιωτικὴ ὑγεία, πληρώνοντας γιὰ ὅ,τι πρὶν ἔπρεπε νὰ ἔχει ἀδιαμφισβήτητο δικαίωμα!

Καὶ ἄν ἀκόμα ὑπάρχει κάποιος ποὺ ἔχει ἀμφιβολία γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῆς «στοχοπροσήλωσης», ἂς κοιτάξῃ τὰ πεπραγμένα: ἡ ἰδιωτικοποίηση ἔρχεται μὲ βήματα γοργὰ, ὡς προδιαγεγραμμένο σχέδιο. Τὰ δημόσια νοσοκομεῖα ὑπολειτουργοῦν, τὰ κονδύλια περικόπτονται, οἱ προσλήψεις εἶναι ἀνύπαρκτες, οἱ γιατροὶ καὶ οἱ νοσηλευτὲς ἐξαναγκάζονται εἴτε νὰ φύγουν εἴτε νὰ γίνουν σκλάβοι μὲ μισθούς ἐξευτελιστικούς. Τὴν ἴδια ὥρα, γιὰ ὅσους ἔχουν χρῆμα, ἡ ὑγεία μετατρέπεται σὲ προνόμιο, ὄχι σὲ δικαίωμα.

Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ ποία δικαιολογία; Μὲ τὸ πρόσχημα τῆς «ἀποτελεσματικότητος»! Ἐδῶ ἔχουμε τὸ ἀγαπημένο παραμύθι ὅλων τῶν κυβερνήσεων ποὺ ὑπηρέτησαν τὰ συμφέροντα τοῦ κεφαλαίου: ὅ,τι δὲν λειτουργεῖ καλῶς, ἂς τὸ δώσουμε στὸν ἰδιωτικὸ τομέα! Ἐδῶ βέβαια τὸ κράτος, ποὺ ἀποτυγχάνει ἤδη νὰ προστατεύσῃ τὴν ὑγεία τῶν πολιτῶν του, παρουσιάζεται ὡς ἐγγυητής μιᾶς «ἐλεύθερης ἀγοράς» ποὺ δῆθεν θὰ λύσῃ τὰ προβλήματα. Ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ ἐλεύθερη ἀγορά τῆς ὑγείας σημαίνει θάνατο γιὰ τὸν ἀδύναμο, σημαίνει ὅτι ὁ φτωχὸς δὲν θὰ μπορῇ νὰ θεραπευθῇ, σημαίνει ὅτι ἡ ἰδιωτικὴ κερδοσκοπία θὰ ἀπομυζᾷ ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπ’ τὴν κοινωνία!

Καὶ μὲ ποιόν τρόπο ὅλα αὐτὰ ἐπιβάλλονται; Μὲ τὸν ἐκβιασμὸ καὶ τὸν τραμπουκισμό ἐναντίον τῶν ὑγειονομικῶν, ποὺ ἤδη ἀντιστέκονται καὶ πληρώνουν προσωπικὸ κόστος. Αὐτοὶ ποὺ στήριξαν τὸ Ε.Σ.Υ. μέσα στὴν πανδημία, ποὺ δούλεψαν ἄυπνοι, ποὺ ἀντιμετώπισαν τὴν ὕβριν μιᾶς πολιτείας ποὺ τοὺς πέταξε στὸ περιθώριο, σήμερα βάλλονται ὡς ἐμπόδια στὴν «πρόοδο».

Ὅμως, κύριοι ἐντεταλμένοι, τὸν λογαριασμὸ δὲν τὸν ἔχετε κάνει σωστά! Διότι ὑπάρχει ἀκόμα ἕνα ἄλλο στοιχεῖο, ποὺ δὲν μπορεῖτε νὰ ὑπολογίσετε μὲ τὰ χαρτιά σας: ἡ ὀργὴ τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἐξαγοράζονται! Καὶ αὐτὴ ἡ ὀργὴ δὲν θὰ σβήσει. Ὅταν ὁ πολίτης καταλάβῃ τί ἀκριβῶς ἔχετε στήσει, ὅταν ἡ κατάρρευση τῆς δημόσιας ὑγείας γίνῃ τραγικὴ πραγματικότητα, τότε δὲν θὰ μιλᾶτε γιὰ «στοχοπροσήλωση», ἀλλὰ θὰ ψάχνετε διέξοδο!

Καὶ ἂν ἔχουμε μιὰ τελευταία εὐχή, δὲν εἶναι «καλή ἐπιτυχία»! Εἶναι ἕνα καὶ μόνο: νὰ βρεθεῖ ὁ λαὸς ἐκεῖ ποὺ πρέπει, νὰ διεκδικήσῃ, νὰ μὴν ἐπιτρέψῃ αὐτὴν τὴν προδοσία. Διότι, ἂν σήμερα σιωπήσουμε, αὔριο θὰ πληρώσουμε μὲ τὴν ἴδια μας τὴν ζωή!