Χρῆστος Κατσέας

Ἕνα ἀκόμη δεῖγμα τῆς παθογένειας ποὺ κατατρώγει τὸν τόπο, μολύνει τὴ δημόσια ζωή καὶ καταβαραθρώνει τὴν πολιτεία. Ἡ ἐπιλογή, ὅπως πάντοτε, ὅπως συνηθίζεται στὴ βρωμισμένη ἀπὸ ἕως βάθους σαπίλα μηχανὴ τοῦ κράτους, ἔγινε χωρὶς ἔλεγχο, χωρὶς κριτήριο, χωρὶς τὴν παραμικρὴ ἔγνοια γιὰ ἀξιοσύνη. Ὁ «ἐκλεκτός» ἀναλαμβάνει τὰ ἡνία ὄχι ἐπειδὴ μπορεῖ, ὄχι ἐπειδὴ ἀξίζει, ἀλλὰ ἐπειδὴ πρέπει! Ἐπειδὴ ὑπάρχει κάπου, κάπως, κάποιο «νῆμα» ποὺ τὸν κρατᾶ, κάποια διαδρομή ποὺ τὸν ἔφερε —ποὺ τὸν ἔσπρωξε!

Θά ’πρεπε νὰ προκαλεῖ ἔκπληξη; Δὲν προκαλεῖ! Δὲν ἐκπλήσσεται κανείς πλέον, ὄχι σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, ποὺ δὲν κυβερνιέται, ποὺ ἁπλῶς διευθετεῖται, ποὺ πορεύεται μὲ ψευδαισθήσεις καὶ πρόσκαιρες ἀποδράσεις. Δὲν ἔχουμε κράτος! Ἔχουμε κουστωδίες καρεκλοκένταυρων, ἄθλιους γλύφτες τοῦ κόμματος, τοῦ συστήματος, τοῦ μηχανισμοῦ ποὺ καταπίνει ἕναν λαὸ ὁλόκληρο καὶ τὸν ξερνᾷ ὡς πειθήνιον ὄχλον!

Ἡ κυβέρνηση; Ἡ κυβέρνησις ἔχει ὦτα μὴ ἀκούοντα καὶ ὀφθαλμοὺς μὴ βλέποντας! Ἐπιμένει στὴ φαυλότητα, ὅπως ἔκανε πάντοτε, ὅπως κάνουν ὅλες. Μὲ ψέμα καὶ κούφιο λόγο, μὲ ἔπαρση καὶ ἀναισθησία, μὲ μίαν αὐταπάτη πὼς ἡ ἐξουσία εἶναι αἰώνια! Πῶς δὲν θὰ ζητηθοῦν λογαριασμοί. Πῶς οἱ πολῖτες θὰ μασήσουν καὶ πάλι τὸ παραμύθι, τὴν ἀπάτη, τὴν ἄθλια διαχείριση τῆς χώρας ὡς προσωπικοῦ τους φέουδου.

Μὰ δὲν εἶναι τὸ ἁπλούστερο λάθος, ἡ ἀβλεψία, ἡ στιγμιαία ἀστοχία. Εἶναι συνειδητὴ πορεία! Εἶναι ἐπιλογὴ καταστροφῆς, εἶναι ἡ μόνιμη, σάπια, θεσμοποιημένη ἀναξιοκρατία! Καὶ τὸ τίμημα; Τὸ πληρώνει ὁ λαός, τὸ πληρώνει ἡ κοινωνία, ποὺ βλέπει ἀνίκανους, χυδαίους, ἑτερόφωτους καιροσκόπους νὰ κυβερνοῦν μὲ βαρύγδουπες φλυαρίες καὶ διαρκῆ ὑποτίμηση τῆς νοημοσύνης του.

Μὰ ἡ ἀλήθεια δὲν συγχωρεῖ! Δὲν σβήνεται! Δὲν καλύπτεται ἀπὸ στημένες φιέστες καὶ ἐπικοινωνιακὰ τρίκ! Ἡ λογοδοσία θὰ ἔρθει! Καὶ τότε, οἱ λογαριασμοὶ θὰ πληρωθοῦν μὲ τὸ πολλαπλάσιο!