Χρῆστος Κατσέας

Μία ἀκόμη ἄσκησις ματαιολογίας, μία πανηγυρικὴ ἐπανάληψις τοῦ κενοῦ: ὁ ἀνασχηματισμὸς τοῦ κυβερνητικοῦ θιάσου! Ἀντικαθίστανται πρόσωπα, ἀλλὰ παραμένει ἀναλλοίωτος ὁ ἰὸς τῆς πολιτικῆς ἀσημαντολογίας, τῆς εἰκονικῆς διακυβερνήσεως, τοῦ συρφετοῦ ποῦ διεκπεραιώνει τὴ διοίκηση μιᾶς χώρας ὡς ἐὰν ἦτο διορισμένος κατὰ λάθος. Τὰ «νέα» πρόσωπα —ὠχρά, ἀδιάφορα, φθαρμένα ἐκ «γενετῆς»— ἐμφανίζονται μὲ στόμφο, ὥσπερ κακοκουρδισμένοι ἠθοποιοὶ σὲ φτηνὸ μελόδραμα· καὶ ἐνῶ αὐτοὶ ἀλλάζουν θέσεις, ἡ ἴδια ἡ χώρα βυθίζεται, ἀκέφαλη, ἀκυβέρνητη, σ’ ἕνα ἄνευ τέλους τέλμα ἀπραξίας καὶ ἠθικῆς σαπίλας…

Κι ὁ λαός; Ἔκθαμβος, κουρνιασμένος, κοιτάζει τὴν παρωδία, ὡς ἐὰν ἦταν δυνατὸν νὰ προσμένη κάτι ἄλλο. Διότι νά, ὁ «νέος» ὑπουργὸς —ἀποστεωμένη φιγούρα τῆς ἰδίας ἀνοησίας— ἀνέρχεται εἰς τὴν ἕδραν, χωρὶς κανένα δόγμα, καμμιὰν ἰδέαν, μηδὲ φρόνημα κυβερνητικὸν ἤτοι ἐθναρχικόν! Στηρίζει τί; Τὴν παλαιὰ ἠλιθιότητα! Ἡ μόνη ἀλλαγή; Ὅτι ὁ ἕνας χθές ὑπουργός, ἀχρεῖος καὶ ἄσκεπτος, κατέλαβε τὴν θέση ἄλλου, ὁμοίου του! Καὶ τοῦ λοιποῦ, ἐκ τῆς ἀθλιότητος εἰς τὴν ἀθλιότητα, ἐκ τοῦ μηδενὸς εἰς τὸ μηδέν.

Μὴ γελώμεθα! Ὁ ἀνασχηματισμὸς δὲν ἦτο ποτὲ ἰδέα ἀναγεννήσεως, ἀλλὰ τέχνασμα αὐτοσυντηρήσεως, σκηνοθεσία ἐξαπατήσεως! Σὰν νὰ μετακινῆς τοὺς ἀξιωματικοὺς ἑνὸς ναυαγοῦντος πλοίου! Καὶ ἂν ὁ κυβερνήτης ἀντικαταστήση τὸν πηδαλιοῦχο, τὸ καράβι δὲν σταματᾶ νὰ βυθίζεται! Τὸ μόνο ποὺ μένει ἀκλόνητο εἶναι τὸ σύστημα —ἕνα σύστημα τῶν ἰδίων, διὰ τοὺς ἰδίους, ἐναντίον ὅλων τῶν ἄλλων.

Διότι, νά, ὁ ἀνασχηματισμὸς ἔγινε! Καὶ τί ἀλλαγή; Καμμία! Ὅπως πρίν, οὕτω καὶ τώρα! Καὶ ὡς ὅτου κατάρρευση σύσσωμον τὸ σαπρὸν κατασκεύασμα, θ’ ἀνακυκλώνωνται τὰ πρόσωπα, νὰ ἠχοῦν ὀνόματα ἐν κενῶ, νὰ περιπαίζονται ἡ λέξις «πολιτικὴ» καὶ ἡ ἔννοια «κυβέρνησις», καὶ τὸ κράτος ἀκατάλυτον —δι’ ἀλλαγῶν προσώπων, ἀλλ’ ἄνευ πολιτικῆς.