Χρῆστος Κατσέας

Καὶ νά, πάλι τὰ ἴδια! Ἡ παλιὰ συνταγή, δοκιμασμένη καὶ βολική: διαδικασία δίχως οὐσία, ἀξίωμα χωρὶς ἄντρα! Ὁ Κώστας Τασούλας —ποιός;— ἐκλέχτηκε, λέει, Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας! Ὄχι γιατί ξεχώρισε, ὄχι γιατί ὑπῆρξε ποτὲ κάτι περισσότερο ἀπὸ ἕνας καλὸς διαχειριστὴς τῆς κοινοβουλευτικῆς ρουτίνας, ἀλλὰ γιατί ἦταν ὁ κατάλληλος νὰ μὴν ἐνοχλήσει!

Διότι ὁ Πρόεδρος, σ’ ἕνα πολίτευμα ποὺ θά ‘θελε νὰ λέγεται δημοκρατικό, ὀφείλει νὰ ξεπερνᾶ τὶς κυβερνήσεις, νὰ ἐνσαρκώνει τὴν ἐθνικὴ ἑνότητα, νὰ ὑψώνει τὸ ἀξίωμα πάνω ἀπ’ τὰ κομματικὰ πᾶρε-δῶσε! Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα του σήμερα, τί εἶναι ὁ Πρόεδρος; Ἕνα διακοσμητικὸ στοιχεῖο στὴν κορυφὴ τῆς κρατικῆς πυραμίδας, ἕνα σύμβολο —καὶ μάλιστα ὄχι ἰσχύος, μὰ ἀπάθειας!

Ὁ κ. Τασούλας δὲν ἐξελέγη ἐπειδὴ ἦταν ὁ καλύτερος, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἦταν ὁ πιὸ βολικός. Δὲν εἶναι ὁ Πρόεδρος ποὺ θὰ ἐμπνεύσει, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ δὲν θὰ δημιουργήσει προβλήματα. Δὲν εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὴν κυβέρνηση —εἶναι κομμάτι της, ἐξάρτημα μιᾶς μηχανῆς ποὺ προχωράει σταθερὰ πρὸς τὸ κενό.

Τί σημαίνει αὐτὸ γιὰ τὴ Δημοκρατία; Ὅτι συρρικνώνεται, γίνεται θέατρο, μιὰ καλοστημένη σκηνοθεσία δίχως περιεχόμενο. Οἱ ἀνώτερες ἀρχὲς τοῦ κράτους δὲν στελεχώνονται ἀπὸ ἡγέτες, ἀλλὰ ἀπὸ σκιὲς ἀνθρώπων. Γιατί, ὅταν τὸ ὕπατο ἀξίωμα γίνεται κομματικὸ ἔπαθλο, ἡ Δημοκρατία δὲν ἀπειλεῖται ἁπλῶς —ἔχει ἤδη διαλυθεῖ, ἔχει παραδοθεῖ στὴ σιωπὴ τῶν ἀνύπαρκτων!