Χρῆστος Κατσέας

Σχεδὸν δύο χρόνια μετὰ τὴ φονικὴ τραγωδία στὰ Τέμπη, ἡ κυβέρνηση ἐξακολουθεῖ νὰ ἀντιμετωπίζει τὸ ζήτημα ὡς ἕνα ἐπικοινωνιακὸ πρόβλημα ποὺ πρέπει νὰ διαχειριστεῖ, ἀντὶ ὡς μιὰ κραυγαλέα ἀποτυχία ποὺ ἀπαιτεῖ ἀπόδοση εὐθυνῶν καὶ τιμωρία τῶν ὑπευθύνων. Οἱ τελευταῖες δηλώσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη δὲν ἀποτελοῦν τίποτα περισσότερο ἀπὸ μιὰ κυνικὴ προσπάθεια νὰ διασκεδαστοῦν οἱ ἐντυπώσεις καὶ νὰ κουκουλωθεῖ ἡ ἀλήθεια.

Ὁ πρωθυπουργὸς ὁμολόγησε ὅτι, ἂν γνώριζε τότε ὅσα ξέρει σήμερα, δὲν θὰ ἔκανε τὶς ἴδιες δηλώσεις. Αὐτὴ ἡ τοποθέτηση δὲν εἶναι ἀνάληψη εὐθύνης, —εἶναι ἡ ἀπόλυτη ὑποκρισία. Ἡ κυβέρνηση εἶχε στὰ «χέρια» της ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀποδείκνυαν τὴν τραγικὴ κατάσταση τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων, ἀλλὰ ἐπέλεξε νὰ τὰ ἀγνοήσει, θέτοντας σὲ κίνδυνο ἀνθρώπινες ζωές. Τώρα, ἀντὶ γιὰ συγγνώμη καὶ ἀπόδοση εὐθυνῶν, προσφέρει φθηνὲς δικαιολογίες.

Ὁ πρωθυπουργὸς μίλησε γιὰ «ἐπικίνδυνες ἐπιθέσεις στοὺς θεσμούς», προσπαθῶντας νὰ ἐμφανίσει τὶς μαζικὲς ἀντιδράσεις τοῦ λαοῦ ὡς ὑποκινούμενες ἢ ἀδικαιολόγητες. Ἡ πραγματικὴ ἐπίθεση στοὺς θεσμούς, ὅμως, δὲν εἶναι οἱ κραυγὲς τῶν ἀγανακτισμένων πολιτῶν, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ κυβερνητικὴ συγκάλυψη, ἡ διαρκὴς κοροϊδία καὶ ἡ ἀτιμωρησία τῶν ὑπευθύνων. Οἱ θεσμοὶ ἀπαξιώνονται ὅταν οἱ ἔνοχοι προστατεύονται καὶ τὰ θύματα ξεχνιοῦνται.

Ἀκόμη πιὸ προκλητικὴ ἦταν ἡ δήλωσή του περὶ «κάποιων ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴ ζούγκλα». Αὐτὴ εἶναι ἡ ὕστατη προσπάθεια ἐκφοβισμοῦ τῆς κοινωνίας, μιὰ χυδαία τακτικὴ στοχοποίησης ὅσων ἀπαιτοῦν τὴν ἀλήθεια. Ἀλλὰ ἡ πραγματικὴ «ζούγκλα» εἶναι αὐτὴ στὴν ὁποία κυβερνοῦν ἡ ἀτιμωρησία, ἡ ἀνευθυνότητα καὶ τὸ ψέμα. Ὅταν οἱ ζωὲς χάνονται γιὰ χάρη τῆς ἀδράνειας καὶ τῆς διαπλοκῆς, ἡ χώρα δὲν βρίσκεται σὲ (κατ’ ἐλάχιστον) «δημοκρατία», ἀλλὰ σ’ ἕνα καθεστὼς ἀνευθυνότητας καὶ συγκάλυψης.

Ἡ κοινωνία δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ὠραιοποιημένα ψέματα καὶ πολιτικὲς παραστάσεις. Χρειάζεται δικαιοσύνη. Χρειάζεται ἀνάληψη εὐθυνῶν. Καί, κυρίως, χρειάζεται νὰ ξέρει ὅτι κανεὶς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ παίζει ξανὰ μὲ τὶς ζωὲς τῶν πολιτῶν γιὰ χάρη τῆς ἐξουσίας. Ὅσο ἡ κυβέρνηση ἀρνεῖται νὰ κοιτάξει τὴν ἀλήθεια κατάματα, τόσο ἡ μνήμη τῶν θυμάτων θὰ γίνεται μιὰ καταδίκη ποὺ θὰ τὴ στοιχειώνει γιὰ πάντα.