Γρηγόρης Τσουκαλᾶς: Ἱδρυτὴς καὶ Συντονιστὴς τοῦ starconsciousness.blogspot.com. Ἐρευνητής, Ἀρθρογράφος καὶ Ἀναλυτὴς σὲ γεωπολιτικοὺς ἱστότοπους ὅπως τὸ militaire.gr, τὸ slpress.gr κ.ά.

Κάπου ἐκεῖ ἔξω, ὑπάρχει ἕνα πανάρχαιο βασίλειο, ποὺ ὁ ἄνθρωπος τῆς καθημερινότητας, τὸ ἔχει σχεδὸν ἀγνοήσει. Ναί, τὸ συνηθισμένο μοντέλο τοῦ ἀνθρώπου, προσπερνᾶ τὸ χθές του, χαραμίζει τὸ παρόν του καὶ ἀγχώνεται γιὰ τὸ αὔριο. Ἀλλὰ, μαζὶ μὲ τὸ παρελθὸν, ἀγνοεῖ κ’ ἕνα μέρος ἀπὸ γνώσεις καὶ λύσεις, καθὼς καὶ κομμάτια τῆς συλλογικῆς του ὕπαρξης. Ὅσο γιὰ τὸ παρόν; —Χμ.., αὐτό, σχεδὸν δὲν τὸ καλλιεργεῖ κανείς, ἀφοῦ οἱ διάφοροι κηπουροὶ ποὺ ὑπάρχουν γύρω σας, ἔχουν φροντίσει ν’ ἀσχολεῖσθε μὲ τὸ μέλλον καὶ τὶς ἀγωνίες τους· ὥστε νὰ πράττουν ἄλλοι στὸ δικό σας παρόν. Κάπως ἔτσι, πολλὲς ἐπιλογές σου γίνονται αὐτόματα ἐπιλογές τους. Καὶ οἱ κηπουροί; —Ἄααα.., αὐτοὶ ἁπλῶς συνεχίζουν τὴ δουλειά τους «σπέρνοντας» τὸ χωράφι» τοῦ νοῦ!

Βέβαια, τὸ θέμα μου δὲν εἶναι νὰ χαλάσω τὰ «σπαρτά», ἄλλωστε, κάποιοι σπόροι ἔχουν γίνει πλέον κοτζὰμ δέντρα καὶ ἡ ποικιλία τῶν σπόρων εἶναι τόσο μεγάλη ποὺ τὸ πιὸ ἰσχυρότερο ζιζανιοκτόνο, θὰ ἔμοιαζε μὲ χάδι.

Ἁπλῶς, προσπαθῶ, νὰ σᾶς δείξω μέσα ἀπ’ τὸν φεγγίτη τοῦ χρόνου, ἕνα κομμάτι τοῦ δρόμου μας ὡς ἀνθρωπότητα. Ἴσως, τότε, κατανοήσετε πῶς πάντα οἱ ἐποχὲς ἦταν δύσκολες, μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι οἱ τότε κοινωνίες γεννοῦσαν ἥρωες καὶ ἀνθρώπους· ποὺ σκέπτονταν νέες λύσεις καὶ αὐτὸ γίνονταν γιατί ζοῦσαν στὸ παρόν τους καὶ δὲν ἀγνοοῦσαν τὸ παρελθόν τους. Εἶχαν ἐπίγνωση τοῦ ποιοί ἦταν καὶ ἀπὸ ποῦ ἔρχονταν. Βλέπετε, τούτη ἡ ἐπίγνωση, κάνει τὸ «χῶμα στὸ χωράφι», σκληρὸ καὶ δύσκολο στὴ σπορά.

Ἴσως, τώρα, κατανοεῖτε γιατί προσπαθῶ νὰ σᾶς δείξω τὸν δρόμο πρὸς ἐκεῖνο τὸν ξεχασμένο ἑαυτό του ἀνθρώπου. Ἀλλὰ ποιός εἶν’ ἐκεῖνος ὁ ξεχασμένος ἄνθρωπος, ποὺ συνυπάρχει μαζὶ μὲ τὸν δικό μας;

Ὄχι, δὲν εἶναι κάποια ἄλλη ὕπαρξη, ἄλλωστε, κάποιες φορές, πρέπει νὰ παλέψεις πρῶτα γιὰ τὴ γνωστή σου ὕπαρξη ποὺ καταρρέει, πρὶν ἐνδιαφερθεῖς γιὰ τὴ διαφορετική σου προσέγγιση σὲ μιὰ νέα.

Ὅσο γι’ ἐκείνους, ποὺ ἁπλῶς θὰ συνεχίζουν νὰ χάνονται, μέσα σὲ ἰδέες ποὺ ἔβαλαν ξένοι στὸ «χωράφι» τους, ἂς μὴν ξεχνᾶνε: πὼς θὰ ‘ρθει ἡ μέρα ποὺ κάποιοι θὰ θελήσουν νὰ «Θερίσουν!».