Ἡ ἐπανάληψις τοῦ μύθου περὶ εἰρήνης εἰς τὸ Αἰγαῖον καὶ ἡ ἐπικείμενη ἐπιβολὴ τοῦ τουρκικοῦ ἀιτήματος

Χρῆστος Κατσέας

Ἐνῷ ἡ ἀφήγησις περὶ τοῦ κατευνασμοῦ τῶν τουρκικῶν προκλήσεων εἰς τὸ Αἰγαῖον προσπαθεῖ νὰ ἐπιβληθῇ ἐκ νέου, ἡ πραγματικότητα διαψεύδει τὴν ψευδαίσθησιν τῆς ἠρεμίας. Ἡ συστηματικὴ παραβίασις τῆς ἑλληνικῆς κυριαρχίας ὑπό τὸ μανδύα μιᾶς πλασματικῆς συνδιαλλαγῆς ἀποτελεῖ ἕνα ἐπικίνδυνον παιχνίδι ἐπικοινωνιακῆς χειραγωγήσεως.

Ἡ ἀποσιώπησις τῶν ἐπιθετικῶν ἐνεργειῶν καὶ ἡ ἐπιμονὴ εἰς τὴν εἰκόνα μιᾶς δῆθεν ὁμαλοποιήσεως τῶν σχέσεων ἐξυπηρετεῖ μονομερῶς τὰ τουρκικά συμφέροντα. Ὁ πρόεδρος Ἐρντογάν, ἐκμεταλλευόμενος τὴν ἐπικρατοῦσαν ἀδράνειαν, θὰ ἐπιχειρήσει, ἀργὰ ἢ γρήγορα, νὰ κεφαλαιοποιήσει τὰς παραχωρήσεις, αἵτινες θεωροῦνται δεδομέναι, ὑποβάλλοντας τὰς ἀπαιτήσεις του με αὐξημένην ἔντασιν.

Ἡ ἑλληνικὴ διπλωματία ὀφείλει νὰ ἀποδομῇ τὴν προσπάθειαν παραπλανήσεως καὶ ν’ ἀντιτάξῃ στρατηγικὴν ἀποφασιστικότητος, ὑπερασπιζομένη με σθένος τὰ ἐθνικά συμφέροντα. Ἡ διατήρησις τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος καὶ τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας ἀποτελεῖ ἀδιαπραγμάτευτον προτεραιότητα, ἡ ὁποία οὐκ ἐπιτρέπει ἐφησυχασμὸν καὶ αὐταπάτας.

Εἶναι αὐταπόδεικτον ὅτι ἡ κατοχικὴ πλευρὰ ἀξιώνει τὴν ἀποδοχὴ τῶν «πραγματικοτήτων», ἤγουν τὴν ἐπικύρωση τῶν ἐπακόλουθων τῆς στρατιωτικῆς εἰσβολῆς καὶ τῆς ἀδιάλειπτης ἐπικυριαρχίας ἐπὶ τῶν κατεχομένων ἐδαφῶν τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ὑπὸ τουρκικὸν ἔλεγχον.

Καὶ ποία ἦν ἡ ἀντίδρασις τοῦ κ. Γεραπετρίτη εἰς τοῦτο;

Ἡ διατύπωσις τοῦ παγιωμένου καὶ στερεοτύπου ἐπαναλαμβανομένου «ρητορικοῦ σχήματος», τοῦ ἐκφερομένου μετὰ σχολαστικῆς ἀνεμελιᾶς ὑπὸ ἀξιωματούχων ἐξωτερικῶν δυνάμεων, τὸ ὁποῖον περιορίζεται εἰς τὴν ἀναφοράν εἰς τὴν διζωνικὴν καὶ δικοινοτικὴν ὁμοσπονδίαν ὡς πανάκειαν. Ὡστόσο, ἡ συγκεκριμένη ἀπάντησις ὑστερεῖ παντελῶς, διότι ἀποφεύγει νὰ ἐγγίσει τὴν κεντρικὴν οὐσίαν τοῦ κυπριακοῦ ζητήματος καί, διὰ τῆς σιωπηρᾶς ὑπεκφυγῆς, παρακάμπτει προκλητικῶς τὴν πρόδηλον πρόκλησιν τοῦ κ. Χακὰν Φιντάν. Ἐν τέλει, τὸ ἐν λόγῳ ἐπιχείρημα συνιστᾶ ἕναν ἀοριστολόγον καὶ μηχανικῶς ἀνακυκλούμενον λόγον, ἐξορύσσοντα ἐξ ὑποθέσεως ἐκ τῶν ρητορικῶν προτύπων, ὁ ὁποῖος ἐκφέρεται ἄνευ παραμικρᾶς διαθέσεως ἐνοχλήσεως ἢ ἀντιπαραθέσεως.

Ἡ διττὴ τουρκικὴ στρατηγικὴ καὶ ἡ ἑλληνικὴ πλάνη:

Ἡ Τουρκία, ἐλισσομένη ἐντὸς στρατηγικοῦ πλαισίου διττοῦ χαρακτῆρος, ἀποβλέπει εἰς τὴν πραγματοποίησιν τῶν γεωπολιτικῶν αὐτῆς σκοπῶν, οἵτινες ἐκτείνονται τόσον εἰς τὸν θαλάσσιον χῶρον τοῦ Αἰγαίου, ὅσον καὶ εἰς τὸ δυσεπίλυτον ζήτημα τοῦ Κυπριακοῦ.

Ἀφ’ ἑνός, ἐπενδύει εἰς προσχηματικὴν διάκρισιν μεταξὺ τῶν ἑλληνοτουρκικῶν διαφορῶν καὶ τοῦ Κυπριακοῦ, ἐπιδεικνύουσα κατ’ ἐπίφασιν διάθεσιν διαλλακτικότητος ὅσον ἀφορᾶ τὸ Αἰγαῖον, ἐνῷ παραλλήλως ἐγκλωβίζει τὰς θέσεις αὐτῆς εἰς ἀμετακίνητους καὶ ἀδιάλλακτους ἀξιώσεις ἐπὶ τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος.

Ἀφ’ ἑτέρου, ὑποκρύπτει μεθοδικῶς τὸν πραγματικὸν στρατηγικὸν σχεδιασμὸν αὐτῆς, ὅστις ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν ἐπίτευξιν ὁλιστικῆς συμφωνίας – πακέτου, δι’ ἧς θὰ ἐξασφαλίση πλεονεκτήματα καὶ εἰς ἀμφότερα τὰ πεδία ἐνδιαφέροντος. Ἡ Ἄγκυρα, ἐκμεταλλευομένη τὴν φαινομενικὴν ἑλληνικὴν προθυμίαν πρὸς εὐελιξίαν καὶ συνεννόησιν, ἐπιχειρεῖ νὰ ἐνδυναμώση την ἤδη ἐμπεδωμένην παρουσίαν αὐτῆς εἰς τὴν Κύπρον. Εἴτε δι’ ἐπιτεύξεως συμφωνίας, εἴτε διὰ τῆς διατηρήσεως τοῦ ὑφισταμένου καθεστῶτος, στοχεύει εἰς τὴν ἐπιβολὴν τῶν ἰδίων ὅρων αὐτῆς καὶ εἰς τὴν διαμόρφωσιν τετελεσμένων καὶ εἰς τὸ Αἰγαῖον.

Ἡ ἑλληνικὴ διπλωματικὴ προσέγγισις, δέσμια ἀφελοῦς καὶ ἐπιπολαίας ἐκτιμήσεως περὶ τουρκικῆς διαλλακτικότητος, ἀποδεικνύεται ἀνήμπορος νὰ εἰσδύση εἰς τὴν μακροπρόθεσμον στρατηγικὴν τῆς Ἄγκυρας καὶ νά ἀποκαλύψη τὰς λανθάνουσας ἐπιδιώξεις αὐτῆς. Ἡ ἐπιμονὴ εἰς τὴν χίμαιραν τῆς «καλῆς θελήσεως» καὶ ἡ ὑποτίμησις τῆς τουρκικῆς ἀναθεωρητικῆς «ἀτζέντας» ἐγκυμονοῦσι κινδύνους δυσμετρήτους διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων.

Ἡ Ἀθήνα ὀφείλει νὰ ἀποτινάξη τὴν στατικὴν προσέγγισιν τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς αὐτῆς καὶ νὰ υἱοθετήση στρατηγικὴν πολυδιάστατον, βασιζομένην ἐπὶ ἀποφασιστικότητος καὶ ἀμετακινήτου προασπίσεως τῶν ἑλληνικῶν δικαίων. Ἡ κατοχύρωσις τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος καὶ τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας ἀποτελεῖ πρωταρχικὴν καὶ ἀπαράγραπτον προτεραιότητα, ἡ ὁποία ὑπαγορεύει τὴν ἐξάλειψιν παντὸς ἐφησυχασμοῦ καὶ τὴν ἀποκήρυξιν παρωχημένων αὐταπατῶν.

Ἡ Τουρκία, μεθοδικῶς καὶ ἐπαναληπτικῶς, ὑπενθυμίζει τὰς ἀβασίμους διεκδικήσεις αὐτῆς εἰς τὸ Αἰγαῖον καὶ τὴν Κύπρον, διαταράσσουσα τὴν εὔθραυστον ἠρεμίαν. Ἡ Ἑλλάς, προσκολληθεῖσα εἰς τὴν ἐπιδίωξιν τῆς ἀποκλιμακώσεως, φαίνεται διατεθειμένη νὰ καταβάλῃ βαρὺ τίμημα διὰ τὴν διατήρησιν ταύτης τῆς πλασματικῆς στάσεως.

Ἡ Ἄγκυρα, ἐκμεταλλευομένη τὴν ἑλληνικὴν ἐπιθυμίαν διὰ «ἤρεμα νερά», ἐπιβάλλει ἀπαιτήσεις καὶ διεκδικεῖ σημαντικὰ ἀνταλλάγματα. Τὸ κόστος διὰ τὴν διατήρησιν ταύτης τῆς ψευδοῦς εἰκόνος εἰρήνης ἀποδεικνύεται δυσβάστακτον, ἐνῷ ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις φαίνεται ἀδύναμος νὰ διεκδικήσῃ πλέον.