Πῶς βλέπω τὴν ποίηση στὴ ζωή μου…
Ἡ ποίηση —ναί!— εἶν’ ἡ βαθύτερη μορφὴ ἐκφράσεως τοῦ ἀνθρώπου· τρόπος ἀσύγκριτος, σχεδὸν ὑπερφυσικός, ν’ ἀποδοθοῦν ὅσα ζεῖ, ὅσα νιώθει, κι ὅσα τὸν συντρίβουν. Τίποτ’ ἄλλο —οὔτε ἡ πεζογραφία, οὔτε ὁ φιλοσοφικὸς λόγος, οὔτε ἡ τέχνη τῶν εἰκόνων—, δὲν κατορθώνει νὰ ψηλαφήσει ἔτσι ἄμεσα, ἔτσι ξάστερα, τὸν σπαραγμό, τὴ μνήμη, τὸν τρόμο καὶ τὴν προσδοκία τῆς ψυχῆς. Γιατί; Διότι ἡ ποίηση δὲν περιγράφει: ἀποκαλύπτει. Δὲν στολίζει: ξεγυμνώνει. Δὲν ἐξηγεῖ: συντρίβει τὴ σιωπή!
Καὶ μήπως σταματᾶ ἐκεῖ; Ὄχι βέβαια! Μπορεῖ νὰ σηκώσει στὶς πλάτες της τὸν ἀγῶνα· μπορεῖ νὰ γίνει ἰαχὴ πολιτική, κραυγὴ κατὰ τῆς ἀδικίας, βλαστήμια ἐνάντια στὴν τάξη τῶν δυνατῶν —κι ἐν τούτοις, νὰ παραμένει τέχνη, νὰ μὴν ξεπέφτει σὲ προπαγάνδα. Ὁ ποιητής, ὅταν εἶν’ ἀληθινός, δὲν ὑπηρετεῖ παρὰ μόνον τὴν Ἀλήθεια —τὴν ἄφατη, τὴ ματωμένη, τὴν πικρή. Μὲσ’ στὴν ποίηση, ἡ ἀβεβαιότητα γίνεται πυξίδα, ὁ πόνος μυστήριο, κ’ ἡ ἀναζήτηση τοῦ Ὑπερβατικοῦ ὄχι μεταφυσικὴ φλυαρία, μὰ σάρκα κι ὀδύνη!
Ἡ ποίηση ἑνώνει. Κάνει τὸν ἕναν ἄνθρωπο νὰ ψηλαφᾶ τὸν ἄλλον. Μᾶς βάζει νὰ κοιταχτοῦμε στὰ μάτια, πέρα ἀπὸ λέξεις, πέρα ἀπὸ συμβάσεις. Εἶναι ἡ σιωπηλὴ φωνὴ ποὺ μᾶς λέει: «Σοῦ μοιάζω. Πονῶ ὅπως ἐσύ». Κι ἔτσι, μᾶς δείχνει πὼς ὁ κόσμος —ὅσο ἄγριος κι ἂν εἶναι— δὲν εἶναι ἐντελῶς ἀκατοίκητος.
Καὶ πάλι: ἔχει καὶ στόμα ποὺ δαγκώνει. Γίνεται ὅπλο. Ξιφολόγχη. Πυρκαγιά. Μιλᾶ γιὰ τοὺς τσακισμένους, γιὰ τοὺς παραπεταμένους, γιὰ ὅσους δὲν τοὺς ἀκούει κανεὶς· καὶ τοὺς δίνει ὄνομα. Φωνή. Πρόσωπο!
Γιατί ἡ ποίηση —κι ἐδῶ εἶν’ τὸ πιὸ σπουδαῖο— εἶναι τὸ «ἀντ’ ἐρείπιο!» τοῦ συναισθήματος μέσα μας· τὸ ἀποτύπωμα τῆς ψυχῆς μας καθὼς βροντοχτυπὰ ἀπ’ τὶς τέσσερις μεριὲς τῆς ὕπαρξης. Εἶν’ ὁ καθρέφτης μας – ὄχι ὅπως μᾶς θέλουν, μὰ ὅπως εἴμαστε: γυμνοί, ἀνυπεράσπιστοι, καί —παρ’ ὃλ’ αὐτὰ— ἀκατανίκητοι!
Δημοπολιτείαν 